En dat is vijf!

Vorige week dinsdag 28 juli vertrokken Xander en ik voor de vijfde keer uit Rotterdam voor een reis naar ons vakantiehuis in Figueiró dos Vinhos in Midden Portugal. Zeven dagen reizen per trein door België, Frankrijk, Spanje en Portugal. Met een langer verblijf en telkens twee hotelovernachtingen in Hendaye, Burgos en Valladolid. Een jaar geleden was een van onze Franse pleisterplaatsen Villefranche de Rouergue, om precies te zijn bij Quirine, de schoonmoeder van Xanders zus, die daar in de zomer woont en een huis verhuurt. We hadden het er al vaak over gehad, en eindelijk kwam het ervan. Met de wetenschap van nu zeggen we: gelukkig maar. Quirine overleed vorige maand, 84 jaar, na een niet al te lang ziekbed, aan kanker. Dat bezoek had nu dus niet meer gekund.

Dit jaar keren we terug naar Hendaye aan de Frans-Spaanse grens, waar we in 2022 ook al eens waren; het eindpunt van een TGV uit Parijs, die daar rond etenstijd aankomt. Maar vorige week zondag al bleek dat die TGV uit Parijs station Hendaye niet meer kan aandoen vanwege de enorme natuurbranden ten westen van Bordeaux. In die stad kun je nog komen, maar zuidelijker niet. Dat zal twee dagen later op onze reisdag niet heel anders zijn, denken we. Xander en ik overleggen langdurig telefonisch. De uitkomst: vanaf Schiphol met een overstap in Barcelona  

vliegen naar San Sebastian. Geplande aankomst 17:20 en dat is anderhalf uur eerder dan met de trein, als die gereden had.

Die Spaanse luchthaven Donostiako Aireportua (op z'n Baskisch) ligt maar 6 km van ons hotel in het Franse Hendaye verwijderd. En zo arriveren we extra vroeg in het Campanile Hendaye.
Woensdag hebben we de hele dag om rond te kijken. We vinden het nog steeds een leuk en echt Frans badplaatsje. Met in het oude niet-toeristische centrum een traditionele markt en prima (betaalbare) restaurants. 

Het strand is het nieuwe toeristisch centrum. Niet overvol trouwens. En van de branden is - gelukig - niets te merken. Aan de overkant zie je Spanje, op straat veel Spaanse kentekens, overal hoor je Spaans spreken.

Onze telefoons melden voortdurend dat we in Spanje zijn,dan weer in Frankrijk, opnieuw Spanje, al naar gelang we door een Spaanse dan wel een Franse zendmast worden opgepikt.
Donderdag de 30^ste: we gaan verder en treinen via Bilbao (waar we slechts tijd hebben het Guggenheim Museum van buiten te bekijken)

naar Burgos, met weer twee nachten hotel: Acanto. Mensen die ons zijn voorgegaan adviseren het bezoeken van de kathedraal. Daarop waren we zelf ook al gekomen. Dat doen we donderdag. Enorm, en enorm indrukwekkend. 

Zaterdag weer de trein in,

nu voor een rit - met hoge snelheid zoals te zien is - naar Valladolid en hotel Boutique Gareus. Toen ik me zo’n 20 jaar geleden ging verdiepen in vakantiehuizen in Portugal, hoorde ik nogal eens dat mensen geregeld vanuit Brussel of het Duitse Weeze voor weinig geld naar Valladolid vlogen en daar met een huurauto naar hun Portugese bestemming reden. Wij zijn er om de stad te bekijken. Er is veel te zien.

Vandaag maandag onze laatste reisdag: Valladolid – Coimbra – Figueiró. Daar rijdt geen trein dus zijn we aan aangewezen op de bus, ook heel comfortabel. Alleen heeft de bus, die de vorige middag in Parijs richting Lissabon is vertrokken, een vertraging opgelopen van twee uur. Niets aan te doen. In Coimbra meenden we ruim de tijd te hebben om over te stappen op onze aansluitende lokale bus naar Figueiró. Niet dus. Dan maar een taxi, want de volgende bus gaat pas over ruim vier uur. Een aardige chauffeuse rijdt ons naar ons huis, 54 km zuidelijker. En dat voor een bedrag dat een fractie meer is dan €1 per km. Voor Nederlandse begrippen een koopje.
Xander blijft nog twee weken. Als hij vanuit Faro vertrekt, arriveert op dat moment vriendin en oud-collega Ada met wie ik ook drie weken zal optrekken. Haar zet ik begin september op het vliegtuig in Porto. Tenslotte heb ik zelf nog drie weken in m’n eentje. Allemaal leuk en aangenaam. Ik zal van dingen in deze periode die het vermelden waard zijn in dit blog verslag doen.